آقای مهندس بزرگ علویان

شهید مجید جناب بزرگ علویان فرزند سید علی محمد و بانو صدریه در سال 1301 شمسی در قریه ماهفروزک از توابع ساری مازندران متولد گردید. در دوران طفولیت پدر خود را از دست داد و تحت سرپرستی مادر مؤمن و دائی بزرگش تحصیلات ابتدائی و متوسطه را در شهر ساری به پایان رساند و سپس از دانشگاه طهران در رشتۀ برق و مکانیک فارغ التحصیل شد. پس از دو سال خدمت وظیفه چون جوانی پاک و بی آلایش بود در استخدام وزارت فرهنگ جهت تدریس در دبیرستان های دخترانه و پسرانه شهر بابل انتخاب شد. در سال 1328 با خانم اعظم ازدواج نمود. در بابل به عضویت محفل انتخاب شد. وزارت فرهنگ ایشان را به سرپرستی کارهای ساختمانی آن وزارت خانه برگزید. زمانی که حضرت ولی امرالله ضمن توقیعات مبارکه احبا را به داشتن شغل و کار آزاد تشویق نمودند، شرکت ساختمانی تأسیس نموده برای عمران و آبادی ایران به قدر وسع و استطاعت خود می کوشید. اقدام به تأسیس یک مجتمع بزرگ کشاورزی در محل شریف آباد قزوین نمود. آبادانی محل شروع شد. اعظم اراضی این منطقه زیر کشت قرار گرفت. متأسفانه در اثر انقلاب اسلامی ایرن و دستگیری ایشان تمام عملیات متوقف شد و زحمات به هدر رفت. پس از زندانی شدن ایشان عملیات پیچ تونل راه کندوان ناتمام ماند و پروژه متوقف گردیداز جمله کارها و عملیات عمرانی کشور که توسط ایشان انجام گرفت پل ارتباط راه آهن بین ایران اروپا و سد آبیاری دشت مغان در آذربایجان است که در موقع دستگیری ایشان کارگران اجتماع نموده و طوماری تهیه کرده و نوشته بودند: «کسی که 16 سال در تمام استان آذربایجان موجبات آبادانی و عمران فراهم کرده بی گناه در زندان است». ایشان قبل از انقلاب اجازۀ اقامت کانادا را داشت ولی تصمیم گرفت در ایران بماند. در لجنات ملی و محلی عضو بود و اغلب اوقات با خانم خود عازم شهرستان های دور و نزدیک می شد و از احبای ستمدیده دلجوئی می نمود. مأمورین در ضمن بازجوئی از خانه و آپارتمان ایشان مقداری کتب و آثار مبارکه را با خود بردند و آقای علوی را به دادسرای اسلامی احضار نمودند. ایشان خود را در دوازدهم مهرماه 1359 معرفی نمودند. محاکمات مفصل و بازجوئی ها در مورد جناب علویان انجام گرفت. در یکی از روزهای دوشنبه در ملاقات با خانم خود اظهار داشتند: «مدت دو روز از من محاکمه می نمودند. این محاکمه از ساعت نه شروع می شد و تا چهار بعد از ظهر طول می کشید. اشخاصی که محاکمه می کردند 52 نفر و همه معمم بودند». به قدری خسته و ناراحت بودند که کاملاً از سیمای ایشان فهمیده می شد که روزهای سختی را می گذرانند. بالاخره روز شنبه دوم تیر ماه 1360 ساعت 8 صبح از رادیو خبر جانگداز شهادت سه نفر از بهائیان را اعلام کرد که با هم در زندان اوین جان خود را فدای جانان نمودند، فرهنگ مودت و هاشم فرنوش و بزرگ علویان.
در فاصلۀ یک هفتۀ بعد از تشییع جنازه، اموال به مصادره رفت. حتی پول مختصری که برای خرج روزانه در اختیار خانمشان قرار داده بودند، گرفتند. همه چیز را به تاراج و یغما بردند. از جناب شهید بزرگوار سه فرزند به نام های وحید، وحدت و وداد که هر سه دارای تربیت امری و روحانی و در ظل امر هستند باقی مانده که در آمریکا زندگی می نمایند.
تلخیص و اقتباس ازنوشتۀ جماب محمد علی فیضی
عندلیب شمارۀ 30 بهار 1368.

دسته‌ها Uncategorized

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close